Alive and Kicking

Ok ik heb nog wat verhalen in te halen!

Donderdag begon met wat leuke experimenten. De geigerteller! Iedereen kent deze tikkende hijgende metronoom wel uit de films maar hier hebben ze deze ook in elk klaslokaal en natuurlijk ook in ons unieflokaal. Een labo (jip uit sovjettijd what else?) waar we werkten met een paar kilovolts. – Brede grijns – Ne lach van miserie! Die mensen kennen hier geen ground, aarding, lekkagestekker, … hoe ge het ook wilt noemen . Ongelooflijk, ik durfde niet te vragen hoe dit kwam maar moet bijna een kwestie van geld zijn omdat ik me niet kan inbeelden dat ze de gevaren van die dingen niet inzien. Hun deuren zijn netjes vernieuwd en zijn zo dik dat zelf het draadloos internet deftig verstoord wordt. Daar komt geen inferno door dus hopelijk staan de stekkertjes ‘next in line’ op het boodschappenlijstje.

Het doel van het experiment was het tellen/meten van de ‘backgroundradiation’ (klinkt toch beter dan achtergrondstraling?). Een constant irritant ambetant (wie zoekt de stijlfiguren?) getik van de geigerteller maakte de slaap los uit onze oortjes. Op zich zeker een keer leuk om doen maar het werd pas echt leuk toen ze een loden containertje bovenhaalde en doodleuk zei “yes a friend of us picked this up in Kiev a month after the accident”. Toen ze het dekseltje eraf haalde begon het plaatselijke woody-woodpeckerkoor in vol ornaat te tikken. Ik vrees dat ik de eerstvolgende jaren geen nageslacht zal voortbrengen. “Yes you can do this in your class too” Hmm ik heb niet echt vrienden in Kiev, laat staan of dit wel mag, radio-actief materiaal in het bezit hebben op school, zelfs al is het beschermd in een loden containertje.

Sovjet Stuff

Nadien deden we nog wat spectrumproeven die ik proberen te fotograferen heb in de mate van het mogelijk met de camera op mijn gsm maar verwacht geen wonderen . Naast de mooie lichtbreking door het prisma, gaf de 25 000 volt zonder aarding een ‘aardig’ leuk adrenalinegevoel. Materiaal: Sovjettijd (maarja als het nog werkt, waarom ook niet? Let vooral op het hamertje en de inscriptie 1965)

Inclusief Sovjethamer en 1965 inscriptie

Ook vrijdag begon met proefjes. Deze gingen over schaduwen. Toon en ik zouden ons zelf maar verloochend (je ziet dat we hier dagelijks de bijbel lezen ) hebben als we de neverending discussion over schaduwen niet zouden gestart hebben. Zalig, 90 minuten lang uitwijken over de verschillende theoriën achter de schaduwen die moeiteloos overliep in schijngestalten van de maan en eclipsen naar een interactieve les voor de slovaken wiens fysicakennis (ondanks masterstudent en PHDstudent) Einsteins relatief laag zit. Nog leuker als je geobserveerd wordt door een andere professor die ons beoordeelt op activiteit, iniatief enzovoort. Het mens werd even een ander universum ingeworpen toen achteraf op de reflectie bleek dat Litouwse studenten een totaal omgekeerd patroon vertonen. Ze vroeg haar af of de buitenlandse instellingen enkel hun beste studenten op dit project hebben afgestuurd. Geheel diplomatisch laat ik het antwoord aan jullie over Subtiel suggestivisme, i love it, terwijl het jullie gedachten blijven

Ondertussen nog een aardig staaltje van despotisme gezien, ook al respecteer ik de lokale organisatie zeker en vast. Een van de personen van onze groep wil namelijk naar Minsk gaan terwijl dit zeer verboden is door de plaatselijk organisatie en naar mijn mening ook niet zo meteen het slimste is. Ze eindigde een korte hevige discussie door “I  will call your university, our minister of foreign affairs and all possible embassys”. En eigenlijk was er geen seconde dat ik dacht dat ze blufte want ze heeft haar contacten in het parlement. Het project is voor hun ook veel te belangrijk om negatieve aandacht te krijgen als er problemen zouden opduiken zodat ik hun heel goed begrijp en hun volledig gelijk geef.  Blijkbaar wil de persoon nu nog altijd gaan dus ik vrees dat we ons laatste week zouden kunnen ingaan met een man minder. We’ll see.

Pff vuiltjes op mijn sensor

Op naar het observatorium. WOEHOEEE! Met het universiteitsbusje vertrokken we richting Moletai, naar het observatorium dat echt in de middle of nikske ligt. Prachtige architectuur, ook al omdat het mooi gelegen was in besneeuwde bosjes. Tijdens de rit waren Toon en ik weer zeer actief aan het socializen met Asta, onze geliefde litouwse student. De humoristische verwijten vlogen weer vrolijk over en weer. Eindelijk mocht ik haar pepperspray zien die elke vrouw hier in haar tas heeft. Haha een echte tip als je hier in het land bent, lees de bijsluiter en alle lachspieren in je gezicht schieten gegarandeerd in actie.

Ondertussen deed ik nog een mentale conversatie met de plaatselijk kat (net niet Schrödingers kat) met de nodige toespelingen als “he finally found a friend” waarop een klein sneeuwbalgevecht ontstond.

Kittekat

Het bezoek aan het observatorium was qua inhoud niet zo geweldig. Maar de ‘hardware’ des te meer. Ik zag een prachtige telescoop. Nadien ook nog eens naar het museum geweest waar prachtige foto’s zijn genomen met de neergaande zon die gisteren exact in het Westen onderging. Hoe fysica toch telkens weer mooi terug komt in dit project.

dag = nacht

De busreis terug verliep ongeveer even exact. Nog even een “bambietje” ‘getoucheerd’ (we zagen geen bloedsporen, enkel sneeuwsporen van en ik gebruik weer de woorden van de litouwers “a drifting deer”) dus alle zielen werden netjes gespaard. Terwijl bijna iedereen induffelde begon ik een anderhalf uur durend gesprek met Asta. Leuk, ik kwam onder andere te weten dat ze een 2de huis heeft aan een meer met een sauna, haar hobby’s, reisbestemmingen, muziek en zangtalenten, dingen over haar moeder :d… Andrius en ik maakte vandaag ook de afspraak dat als we het konden regelen, ik zeker nog eens terugkwam naar Vilnius omdat het observatorium te mooi is in de zomer.  “yes yes send me email and we will do the arrangements”. Zien wat daarvan in huis komt, maar fijn om weten dat we hier al een paar goede contactpersonen aan overhouden.

Andrius

Heppy

Zaterdag: een trip naar Kaunas. Heel kort maar geheel samenvattend: het was een leuke dag maar de diepvries kapitein Iglo snijdende ijzige wind was er te veel aan vandaag. Het was 0°C maar ik zocht het op en het was tot -7°C gevoelstemperatuur. Mijn ontoerijkende speklaag zorgde voor een afgrijselijke K-waarde (de huidige U-waarde) wat me een gevoel gaf van de “The Day After Tomorrow“.

---