Buiten een nieuw panoramashot heb ik niet veel te bieden…

Rainy Day

Daiva, Andrius en LepelLekker Dries

Alhoewel ik dit nog altijd een groot minpunt van het hele project vind. Ik klaagde al snel over het absurde van het niet vooraf beschikbaar maken van de onderwerpen. Dan konden we ons tenminste wat voorbereiden en verdiepen in de nodige leerstof. Nee dit was afgesproken in het project. Maar het is een didactisch project… Naar mijn gevoel moet je dan niet neuten over het vakinhoudelijke. Voor ons maakt het niet zo veel uit maar ik zou het niet prettig gevonden hebben als je zelfs zonder basis, les mag gaan geven aan jongeren. Via een didactische wijze breng je de vakinhoud over op je leerlingen. Als je dit een didactisch project noemt, mocht de vakinhoud best wel al beschikbaar zijn hoor. Het is nu ook niet meteen dat we specifieke lessen  op de universiteit gekregen hebben over de te geven lessen.

Genoeg over het project

Weetjes:
Mijn anders fijn werkende Vista (Jip ik ben een van de mensen die positief over Vista kan spreken ) begaf het vorig weekend op een zeer onaardig moment. Vakidioot als ik ben, dan maar snel even overgeschakeld op Fedora 10. Als bij wonder reanimeerde Vista zichzelf waardoor het nu weer propertjes werkt. 6 april is echter F-day. Format time

Formatting

Onze les verliep prachtig. 27 Litouwers hingen aan onze lippen. Hun Engels was verrassend goed en overtrefte mijn Litouws met enkele niveautjes. Even leek de zon onze les nog te verpesten. Omdat onze klas niet beschikte over de nodige (doeltreffende) gordijnen, werden de opstellingen waardeloos. Dan maar even gefreestyled en op het juiste moment ons experiment in de klas geworpen en gebruikt gemaakt van de zon zelf als lichtbron. Nog beter

Shadows...

Vrijdagnamiddag gingen we dan naar TraKai. Eigenlijk valt er niet veel te zeggen. Het is een mooi stadje maar buiten een prachtig kasteel middenin een nog mooier bevroren meer, hebben we niet echt veel gezien. Gelukkig was de leute en het plezier weer overdreven veel aanwezig (zeker bij de belgen en de litouwers en de duitser…) waardoor vrijdag echt een fantastisch dag werd.

De drievuldigheid, kasteel en veeeeeeeeeel ijs

Ook culinair kwam ons (mij zeker) niets te kort. Met de steun van de Europese Unie brachten we ook hier een bezoekje aan een typisch regionaal restaurantje. Toen we het dessert bestelden, werkten dezelfde mensen van de vorige week mij nog maar eens op de zenuwen door een ijscreme te bestellen en 3 minuten later als alles aan tafel wordt gebracht, leukweg te zeggen ja nee ik hoef hem niet. Arghh opvoeding… Nuja, de 4 ijsjes (3 + 1 van mezelf) hebben me supeeeeeeeeeeeeeeeeer gesmaakt. “Goeeeeeeee geeeeeeeeeeeeten”, zeggen we dan. Ik dank dan ook graag de 497.198.740 mensen die door hun gulle bijdrage aan de Europe Unie dit mede mogelijk maakten.

(Bovenstaande ijsjes waren niet de echte en diene ter illustratie. Eventuele gelijkenissen berusten op louter toeval)

Omdat Andrius zoveel zin had om uit te gaan maar wij dicht bij ons hotel wilden blijven, beslisten we om naar de Russische Bar te gaan. Zalige bar waar er altijd wel iets van russische karaoke is of 2 huiszangers de muziek verzorgen. De drank vloeide rijkelijk wat grappige omstandigheden opleverden. Deze Belgische Bob onthield zich natuurlijk zoals gewoonlijk en genoot van de andere semi-zatte mensen.

Met 3 crempjes natuurlijk!

We zijn wel achter een ISIC geweest. Dit is de internationale studentenkaart want we hebben hier van een over-enthousiaste-anti-westerse-controleur een boete gekregen van 20 litas omdat we geen studentenkaart hadden. Dat er in koeien van letters STUDENT University College Artevelde Hogeschool opstaat, zoals ook op die ISIC, dat speelde niet mee voor de jongen Nuja 20 litas als boete op de bus (6 euro) is niet overdreven en waarschijnlijk krijgen we die wel terugbetaald van de organisatie…

Oja als je de panorama nog niet gezien hebt, zeker eens doen valt nog goed mee… Binnenkort nog eens ene proberen die wat groter is.

Foto’s geupload naar picasa. Maar een mens heeft al minder tijd en wordt al wat luier. Slechte, lelijke, onscherpe foto’s… worden er niet langer actief uitgenomen Zap er eens door

Foto’s nog steeds genomen met verschillende apparaten

Donderdag begon met wat leuke experimenten. De geigerteller! Iedereen kent deze tikkende hijgende metronoom wel uit de films maar hier hebben ze deze ook in elk klaslokaal en natuurlijk ook in ons unieflokaal. Een labo (jip uit sovjettijd what else?) waar we werkten met een paar kilovolts. – Brede grijns – Ne lach van miserie! Die mensen kennen hier geen ground, aarding, lekkagestekker, … hoe ge het ook wilt noemen . Ongelooflijk, ik durfde niet te vragen hoe dit kwam maar moet bijna een kwestie van geld zijn omdat ik me niet kan inbeelden dat ze de gevaren van die dingen niet inzien. Hun deuren zijn netjes vernieuwd en zijn zo dik dat zelf het draadloos internet deftig verstoord wordt. Daar komt geen inferno door dus hopelijk staan de stekkertjes ‘next in line’ op het boodschappenlijstje.

Het doel van het experiment was het tellen/meten van de ‘backgroundradiation’ (klinkt toch beter dan achtergrondstraling?). Een constant irritant ambetant (wie zoekt de stijlfiguren?) getik van de geigerteller maakte de slaap los uit onze oortjes. Op zich zeker een keer leuk om doen maar het werd pas echt leuk toen ze een loden containertje bovenhaalde en doodleuk zei “yes a friend of us picked this up in Kiev a month after the accident”. Toen ze het dekseltje eraf haalde begon het plaatselijke woody-woodpeckerkoor in vol ornaat te tikken. Ik vrees dat ik de eerstvolgende jaren geen nageslacht zal voortbrengen. “Yes you can do this in your class too” Hmm ik heb niet echt vrienden in Kiev, laat staan of dit wel mag, radio-actief materiaal in het bezit hebben op school, zelfs al is het beschermd in een loden containertje.

Sovjet Stuff

Nadien deden we nog wat spectrumproeven die ik proberen te fotograferen heb in de mate van het mogelijk met de camera op mijn gsm maar verwacht geen wonderen . Naast de mooie lichtbreking door het prisma, gaf de 25 000 volt zonder aarding een ‘aardig’ leuk adrenalinegevoel. Materiaal: Sovjettijd (maarja als het nog werkt, waarom ook niet? Let vooral op het hamertje en de inscriptie 1965)

Inclusief Sovjethamer en 1965 inscriptie

Ook vrijdag begon met proefjes. Deze gingen over schaduwen. Toon en ik zouden ons zelf maar verloochend (je ziet dat we hier dagelijks de bijbel lezen ) hebben als we de neverending discussion over schaduwen niet zouden gestart hebben. Zalig, 90 minuten lang uitwijken over de verschillende theoriën achter de schaduwen die moeiteloos overliep in schijngestalten van de maan en eclipsen naar een interactieve les voor de slovaken wiens fysicakennis (ondanks masterstudent en PHDstudent) Einsteins relatief laag zit. Nog leuker als je geobserveerd wordt door een andere professor die ons beoordeelt op activiteit, iniatief enzovoort. Het mens werd even een ander universum ingeworpen toen achteraf op de reflectie bleek dat Litouwse studenten een totaal omgekeerd patroon vertonen. Ze vroeg haar af of de buitenlandse instellingen enkel hun beste studenten op dit project hebben afgestuurd. Geheel diplomatisch laat ik het antwoord aan jullie over Subtiel suggestivisme, i love it, terwijl het jullie gedachten blijven

Ondertussen nog een aardig staaltje van despotisme gezien, ook al respecteer ik de lokale organisatie zeker en vast. Een van de personen van onze groep wil namelijk naar Minsk gaan terwijl dit zeer verboden is door de plaatselijk organisatie en naar mijn mening ook niet zo meteen het slimste is. Ze eindigde een korte hevige discussie door “I  will call your university, our minister of foreign affairs and all possible embassys”. En eigenlijk was er geen seconde dat ik dacht dat ze blufte want ze heeft haar contacten in het parlement. Het project is voor hun ook veel te belangrijk om negatieve aandacht te krijgen als er problemen zouden opduiken zodat ik hun heel goed begrijp en hun volledig gelijk geef.  Blijkbaar wil de persoon nu nog altijd gaan dus ik vrees dat we ons laatste week zouden kunnen ingaan met een man minder. We’ll see.

Pff vuiltjes op mijn sensor

Op naar het observatorium. WOEHOEEE! Met het universiteitsbusje vertrokken we richting Moletai, naar het observatorium dat echt in de middle of nikske ligt. Prachtige architectuur, ook al omdat het mooi gelegen was in besneeuwde bosjes. Tijdens de rit waren Toon en ik weer zeer actief aan het socializen met Asta, onze geliefde litouwse student. De humoristische verwijten vlogen weer vrolijk over en weer. Eindelijk mocht ik haar pepperspray zien die elke vrouw hier in haar tas heeft. Haha een echte tip als je hier in het land bent, lees de bijsluiter en alle lachspieren in je gezicht schieten gegarandeerd in actie.

Ondertussen deed ik nog een mentale conversatie met de plaatselijk kat (net niet Schrödingers kat) met de nodige toespelingen als “he finally found a friend” waarop een klein sneeuwbalgevecht ontstond.

Kittekat

Het bezoek aan het observatorium was qua inhoud niet zo geweldig. Maar de ‘hardware’ des te meer. Ik zag een prachtige telescoop. Nadien ook nog eens naar het museum geweest waar prachtige foto’s zijn genomen met de neergaande zon die gisteren exact in het Westen onderging. Hoe fysica toch telkens weer mooi terug komt in dit project.

dag = nacht

De busreis terug verliep ongeveer even exact. Nog even een “bambietje” ‘getoucheerd’ (we zagen geen bloedsporen, enkel sneeuwsporen van en ik gebruik weer de woorden van de litouwers “a drifting deer”) dus alle zielen werden netjes gespaard. Terwijl bijna iedereen induffelde begon ik een anderhalf uur durend gesprek met Asta. Leuk, ik kwam onder andere te weten dat ze een 2de huis heeft aan een meer met een sauna, haar hobby’s, reisbestemmingen, muziek en zangtalenten, dingen over haar moeder :d… Andrius en ik maakte vandaag ook de afspraak dat als we het konden regelen, ik zeker nog eens terugkwam naar Vilnius omdat het observatorium te mooi is in de zomer.  “yes yes send me email and we will do the arrangements”. Zien wat daarvan in huis komt, maar fijn om weten dat we hier al een paar goede contactpersonen aan overhouden.

Andrius

Heppy

Zaterdag: een trip naar Kaunas. Heel kort maar geheel samenvattend: het was een leuke dag maar de diepvries kapitein Iglo snijdende ijzige wind was er te veel aan vandaag. Het was 0°C maar ik zocht het op en het was tot -7°C gevoelstemperatuur. Mijn ontoerijkende speklaag zorgde voor een afgrijselijke K-waarde (de huidige U-waarde) wat me een gevoel gaf van de “The Day After Tomorrow“.

http://weknowwhereyourtwixis.wordpress.com/2009/03/18/de-categorie-zegt-het-zelf/

Na al die jaren blijft Tjernobyl ook hier een sluipend gif

Drahaslova’s
Toby’s (hele schele maar ook mooie )

Ok jullie wilden een hoger entertaintment gehalte je kan het krijgen. Verdorie ik heb niets voor niets om18:30 in de schemer in de volle sneeuwstorm gaan lopen om wat foto’s te nemen. Deze foto werd ‘s ochtends genomen.

Was wel een leuk loopje. Omdat ik dacht dat we hoogstens eens in een sporthal zouden sporten heb ik geen lange loopbroek (heb dat ook gewoon niet, dus geinteresseerden die iets willen kopen?) meegenomen. Gevolg: de meeste Litouwers keken me verbauwereerd aan en mompelden waarschijnlijk nog iets achterna toen ik als een gezwinde beminde hinde passeerde (hoho stijlfiguren scoren) . Koud was het niet echt. Hier staat extreem weinig wind dus zolang je de thermostaat aanpast (sneller, trager lopen ) aan de ijzige sneeuw is dit het hier zalig om lopen. Al heb ik wel geleerd dat je hier beter niet vertrekt zonder muts en wanten.

Mijn sneeuwengel die verdacht veel lijkt op een...

...op een nazi adelaar? Ik had dat gevoel toch

Deze middag deden we het Franck-Hertz experiment. Op zich niks moeilijk aan omdat het beetje met knopjes spelen was en resultaten noteren. Ze gingen echter voorbij aan de kern en dat was een degelijke theoretische voorbereiding. Met alle respect voor de persoon zelf maar de professor die we voor het experiment “kregen” was pensioengerechtigd , sprak amper engels en heeft van het lesgeven geen kaas gegeten . Met 5 wiskundigen in de groep en maar 2 echte fysici (onze duitse maatjes) en 2 halve fysici (Toon en ik) kon hij toch echt niet verwachten dat we pure wetenschappelijke conclusies gingen trekken.

TOCH heb ik mijn grootste ervaring ooit opgedaan. Grafieken maken op Sovject millimeterpapier. What a gadget!!! Waarschijnlijk hebben ze zo nog paar honderd dozen over sinds 1991.

Het hoogtepunt kwam er toen een andere professor binnen kwam. Hij zei iets van “write it in russian” en dan nog iets waarop ik zei “spasieba”. Een van de woorden uit mijn uitzonderlijk uitgebreide Russische woordenschat. Ik kreeg daar meteen het weerbericht van de dag of was het een lofzang of een slechte mop over mij heen. Ik knikte eens lief en stortte me maar weer op mijn grafiekje. Gelukkig stond hij aan de andere kant van het lokaal want hij is ook wel gekend als de Vodka professor. Loopt helft van de tijd strontzat maar schrijft jaarlijks zo’n 20 wetenschappelijk artikelen, dus de man is “geliefd” op de universiteit. De vraag of hij het licht zag door de drank bleef nog even een interessant gespreksonderwerp.

Nog maar 2 vlamingen tegengekomen trouwens in Vilnius. Ontgoochelend!

@ Tobias Ludwig

@Tobias Ludwig

@ Katka

@Katka

@ Draha

Deze morgen op de Universiteit zag ik in de verte een meisje afkomen die duidelijk een T-shirt aanhad van mijn allergeliefde zender National Geographic, dus keerde ik me om naar Toby en zei ik “ow I really like that t-shirt”. Het meisje lachtte en Toby keek nogal verrast. Ik hoef het verhaal niet verder af te maken, neem gewoon een kijkje naar de foto

I like that T-shirt

Vandaag ook voor de eerste keer naar de McDonalds geweest. Niet dat het eten hier slecht is maar het is elke dag hetzelfde: rijst, puree, kip of pasta, elke dag opnieuw . Enkele feiten over McDo:

• Een volledig menu die in België een 7 euro kost, kost hier 4 euro
• Mayonaise is hier soar cream (verpest het hele belgische frietgebeuren)
• Ze kuisen hier enorm snel op, iets te snel misschien, ne mens kan ook niet meer op zijn gemak in een Fastfoodrestaurant zitten e

Bweik

Grappig feit, Cathia, Sloveense student wiskunde, zag opeens het licht in de basis van quantumfysica en ging bijna uit het dak. NERD :d (Het was na dit filmpje, iedereen kent het verschijnsel wel)

Vandaag ook onze eerste sneeuw (overdag) gehad. Extreem koude, natte en gure wind. En zo zou het ook vrijdag waarschijnlijk zijn als we naar het observatorium gaan. Dat belooft…(en ik bedoel de meisjes ik vrees dat we vanalles gaan horen…)

Voel me niet zo gelukkig in de eerste sneeuw

Ohja sanne :p bedankt om te lezen e :d

*Ik bespaar jullie de foto, op aanvraag beschikbaar *

Zondag was een productieve dag. De nodige administratieve arteveldetaken werden verwerkt, als ook de lokale taken die ze van ons verwachten. We verkenden nogmaals een ander deel van de stad door naar een gospel optreden te gaan in een van de vele kerken. Ik vond het persoonlijk niet slecht gezongen maar elk lied was een kopie van het vorige dus het begon me naderhand wel aardig tegen te steken. Nadien gingen we op zoek naar een lekker ijsje maar omdat de prijzen wat duur waren, gingen we naar een vertrouwelijke stek, de pancake house. Voor 6 litas “nen dikken creme” (1,5 euro) daar kan een mens niet om klagen.

Cathia spreidde ondertussen haar orientatietalenten tentoon door ons de verkeerde kant op te sturen. 100% zeker dat het langs daar is, betekent nu helemaal iets anders als de slovenen de weg zeggen. Uw dienaar redde de groep van de ondergang en navigeerde ons mooi terug op koers. (Ja kaat, ik keek naar de zon en gebruikte N-O-Z-W, ik leer het u ooit nog wel eens perfect zelfs in onbekende hoofdsteden lukt dat:-p)

In het pancake house had Toon genoeg van het Belg zijn en besloot om Nederlander te worden. De jongen dankte de dienster hartelijk en beloonde haar rijkelijk met een omgerekende 7 eurocent. In zijn verdediging: “eeeeej ik heb haar 5% percent fooi gegeven”. Wij gaven haar tenminste 8%. Voor de wiskundigen :p Dit betekent dat wij 60 % meer fooi gaven dan Toon. Statistisch is dit VEEEEEL.

Voor de rest een paar leuke opmerkingen.

• Joggen in short (ja heb geen lange trainingsbroek mee) is hier een bezienswaardigheid. Of we nu om 8 uur smorgens gingen joggen of om 17 uur savonds, mensen bekijken me altijd met verontwaardigde blikken. Vooral als ze je bekijken vanuit de bus, die je door zijn talrijke stopplaatsen en rode lichten nog een aantal keer voorbijsteekt, is het een grappig zicht, misschien moet ik mijn camera eens meesmokkelen…

• Door het winterse karakter rijden vele mensen hier met een speciale band met kleine rubberen spijkertjes/zuignappen, wat een aardig geluid oplevert als ze je voorbijsteken.

• Buschauffeurs dragen hier geen uniform, zijn er in alle maten en gewichten en lezen graag hun krant op het stuur. Gelukkig zijn we verzekerd

• hmm ik vergeet er nog want had er deze middag meer in mijn gedachten

Oh wie kan dit geluid thuisbrengen?

Oja ik probeer onze “Asta” ondertussen te overtuigen van haar goede kennis van het Engels. Ze heeft zo een laag zelfvertrouwen in het engels terwijl ze veruit de beste spreker van onze litouwse collega’s is en in het litouws zo zelfverzekerd is zelfs als ze bewakers en veiligheidspersoon van het parlement aansprak (geloof mij ze waren impressionant). Ok ze zoekt soms eens op haar woorden maar alles is vlot en met een zeer schattig accent. Andreus is iets anders. Een enorm slimme kerel met een leuk gevoel voor humor. Ook al komt dit vaak door zijn gebrekkige kennis van het engels. Vrijdag gaan we naar het observatorium hier “ver” vandaan in een donker bos en we zullen er barbecuen of zoals hij het zo mooi zegt “We are gonna to burn some meat”

Ohja, een mens kan zich af en toe al eens eenzaam voelen en vind dan al snel wat troost in de algemeen gekende Gideons Bible (herinnert er zich iemand Mission Impossible? De gideons bible waar Ethan merkt dat deze uit de Drake hotel komt, iemand?;-)). Als je hier en daar de scene wat update naar hedendaagse gebruiken, zijn Jezus verhalen nog cool hoor zeker om 23 uur ‘s avonds.

“The Son of Men indeed goes just as it is written of Him, but woe to that man by whom the Son of Men is betrayed” ZALIG TOCH!!! In het frans wordt dit “Le Fils de l’homme s’enva, selon ce qui est écrit de lui mais malheur à l’homme par qui le Fils de l’homme est livré” Wat ons de franse vertaling uitroept tot de meest frisse, doch engels na een ganse dag er toch iets beter ingaat.

Oja vandaag tijdens het lopen weer de aggressieve diplomatenkolomme tegengekomen. We hebben ze nu al 3 keer met veel machtsvertoon zien rijden, een heuse gepantserde wagen maar ik kan de vlag maar niet herkennen.